Kalabria

Półwysep kalabryjski, który tworzy palec wloskiego buta, jest przeważnie górzystym regionem, z odmiennymi mikroklimatami w części przybrzeżnej, cieplejszym wzdłuż Morza Jońskiego i Tyrreńskiego oraz zimniejszym w Sila i masywie Aspromonte. Dominują tu dwie odmiany winorośli: Gaglioppo (czerwone) i Greco (białe). Najbardziej znanym winem z Kalabrii jest Ciró, ze wzgórz wzdłuż Morza Jońskiego, między starożytnymi miastami Sybaris i Kroton (dziś Sibari i Crotone). Legenda mówi, że kalabryjscy atleci opijali nim zwycięstwo w pierwszych olimpiadach. Dziś nowoczesne metody uprawy winorośli oraz kontrola temperatury w procesie winifikacji, zmniejszyły zbyt duży poziom alkoholu i skłonność tego wina do utlenianaia. Wino stałą się bardziej krągłe, o świeższym bukiecie, bardziej owocowe. Dobre roczniki potrzebują dekady aby dojrzeć. Gaglioppo z wyższych partii gór są lżejsze, jaśniejsze. Winiarze eksperymentują m.in. ze starożytną odmianą Magliocco, podobną w stylu do Cabernet Sauvignon. Eksperymentuje się tu także z Sauvignon Blanc i Chardonnay. Rodzime, rzadkie, białe Greco di Bianco staje się delikatnym , coraz częściej słodkim winem, bogatym, o aksamitnej strukturze i cytrusowym bukiecie.

Nie należy także zapominać, że w Kalabrii wytwarza sie 25% włoskiej oliwy z oliwek, głównie na północy, na granicy z regionem Basilicata.

Apelacje regionalne:

     DOC
     Bivongi
     Cirň
     Donnici
     Greco di Bianco
     Lamezia
     Melissa
     Pollino
     San Vito di Luzzi
     Sant'Anna di Isola Capo Rizzuto
     Savuto
     Scavigna
     Verbicaro

     IGT
     Arghilla'
     Calabria
     Condoleo
     Costa Viola
     Esaro
     Lipuda
     Locride
     Palizzi
     Pellaro
     Scilla
     Val di Neto
     Valdamato
     Valle del Crati

DOC Ciró, mało znane, ale niewątpliwie najlepsze wino w Kalabrii. Gaglioppo, główny składnik Ciró (z dodatkiem niewielkiej ilości Trebbiano i Greco), przywieziony został przez antycznych Greków, którzy skolonizowali jońską część Kalabrii. Podobno słynny grecki atleta Milon z Krotony, wypijał dziennie 10 litrów tego wina. Do tej pory cienkie, o kolorze cegły wino znowu zaczyna być coraz bardziej interesujące za sprawą nowego pokolenia ambitnych winiarzy. Ograniczenie wydajności winnic i nowe techniki winiarskie sprawiają, że wina te są coraz lepsze. Do południowej włoskiej kuchni wina te są bardziej odpowiednie niż Chianti czy Merlot. W DOC Ciró wytwarza się kilka win: Ciró Rosso Normale (mieszanka Gaglioppo z niewielką ilością białego Trebbiano i Greco), proste, standardowe Vino d'annata, Ciró Rosso Superiore, mocniejsze o minimalnej zawartości alkoholu 13,5% oraz Ciró Rosso Riserva, o minimum 13,5% alkoholu i starzony przynajmniej przez 3 lata przed wypuszczeniem na rynek. Tradycyjnie używa sie do starzenia tego wina wielkich dębowych beczek, ale zaczyna się także stosować mniejsze barrique. Wytrawne Ciró Bianco, wytwarza się z Greco Bianco z niewielką domieszką Trebbiano Toscano. Także wytrawne Ciró Rosato (rosé) wytwarza się z tej samej mieszanki co wina czerwone.