Znani producenci porto

     Jeżeli życzysz sobie, aby znalazły się tu informacje o innych interesujących Cię producentach porto, wyślij e'mail wiktor.zastrozny@festus.pl

Borges

Sociedade dos Vinhos Borges w 1884 roku założyli dwaj bracia, Francisco i Antonio Borges. Kompania swoją główną siedzibę miała w Vila Nova de Gaia, mimo to produkowała oprócz porto wina w tradycyjnych regionach winiarskich Portugalii: Vinho Verde, Douro, Dao, Bairrada, Rozés oraz wina musujące. Od 1998 roku firma połączyłą się z JMV, portugalską grupą kapitałową, która do tej pory była ważnym dystrybutorem win Borges. W 2000 roku siedzibę firmy przeniesiono do Rio Tinto. W 2002 roku firma powięksdzyła swoje portfolio o wina z regionu Alentejo. Produkcja wszystkich win Borges wynosi obecnie około 6 mln butelek rocznie, ponad 50% win eksportowana jest do 50 krajów na świecie.  Wina do produkcji porto uzyskuje się przede wszystkim z własnej winnicy położonej w Górnym Douro, 5 kilometrów od miejscowości S. João da Pesqueira,   Quinta da Soalheira (słoneczna). Własnością Borges jest obszar 333 hektarów, z czego w uprawie jest tylko około 40 ha. Połowa tej powierzchni (w strefie „A”) przeznaczona jest do produkcji porto, reszta do produkcji wysokiej jakości win Douro. Główne odmiany  tu uprawiane to Touriga Nacional, Tinta Barroca, Tinta Roriz, Tinto Cao, Bastardo i Mourisco. Do 2006 roku Borges zamierza obsadzać winoroślą około 10 hektarów rocznie, by osiągnąć około 90 hektarów nowych winnic.

Burmester

Firma utworzona w 1730 roku, a od 1750 całkowicie specjalizujaca się w produkcji porto. Rodzina Burmesterów pochodzi z Mőlln niedaleko Lubeki. W okresie wojen religijnych , w XVI wieku rodzina wyemigrowała do Anglii.  Henry Burmester, potomek tej rodziny w 1730 roku przybył do Portugalii i z innym Anglikiem o nazwisku  John Nash założył firmę Burmester , Nash & Co., z biurem w Londynie i Porto. Na początku XIX wieku w związku z wojnami na półwyspie, Frederic i Edward Burmester przenieśli się z  powrotem do Londynu. Czasowo przejął ją Manuel de Clamouse Browne, znany handlarz winem w tym czasie.  Następny członek rodziny, Johann Wilhelm Burmester , w 1834 wrócił do Porto by zostać wspólnikiem firmy. W 1861 roku został jedynym właścicielem firmy, z nazwą pozostającą po dziś dzień. Po śmierci Johanna Wilhelma, firmę przejął jego najstarszy syn, Gustaw Adolf Burmester, który ożenił się z Marią Henriquetą Leite Guedes, ze znanej  rodziny w Douro. The Quinta Nova de Nossa Senhora do Carmo, należąca do firmy,  uznawana jest za jedną z najpiękniejszych winnic z czasów Markiza de Pombal. Można tu znależć znaki graniczne z 1758 roku, z okresu ustanawiania pierwszych granic regionu będących pierwowzorem dzisiejszych AOC. Farma ma około 120 hektarów i położona jest w centrum Cima Corgo, w najlepszej strefie „A”. Uprawia się tu najlepsze odmiany w Douro:  Touriga Nacional, Touriga Francesa, Tinta Roriz, Tinta Barroca, Tinto Căo and Souzăo. Ciekawe, że firma o wielkich tradycjach produkcji porto przeszła w 1999 roku w ręce rodziny Amorim, która w 1870 roku rozpoczynała od produkcji i handlu korkami do butelek porto. Około 70% swoich win Burmester produkuje wykorzystując tardycyjne lagares. Część winogron do produkcji porto  (około 30%) pochodzi od farmerów , z którymi od dawna związana jest firma. Znany  jest ze znakomitej jakości tawnies. Niektóre porto, szczególnie stare tawnies sprzedawane są pod marką Gilberts. Razem z Calem należy dziś do spółki SOGEVINUS (2006)

Cálem

      Firmę założył w 1859 roku Antonio Alves Cálem i należy do czterdziestu historycznych już marek porto. Jest jednym z liderów na portugalskim rynku, znanym szczególnie ze starych tawny, ruby i białych porto. Pierwsze Vintage wyprodukowało w 1870 roku a pierwszy medal zdobyło na wystawach w Bordeaux, Marsylii i Brukseli w 1897 roku. Wsród ostanich osiągnięć Cálem jest zdobycie nagrody na najlepsze Vinatage 2000 na londyńskiej International Wine & Spirit Competition .
     Obecnie Cálem sprzedaje ponad 3,5 miliona butelek rocznie (2003), a w magazynach posiada ponad 8 milionów butelek. Biorąc pod uwagę charakter porto, różnych jego stylów, ze składów magazynowych sprzedawać każdego roku można mniej więcej 1/3 ich zawartości.
     Nadal Portugalia jest najważniejszym rynkiem  tej firmy. Ponad sto lat temu 40% produkcji Cálem stanowił rynek brazylijski. Obecnie porto sprzedawane jest w około 30 krajów, w tym w Polsce.  Jakość Cálem zależy od jakości winogron zbieranych w winnicach Douro. Firma kupuje winogrona z winnic (Quintas) w najlepszych częściach Douro - Cima Corgo i Douro Superior. Ma tam równiej swoją własną - Quinta do Arnozelo. Centrum winifikacji znajduje się w São Martinho da Anta i korzysta z najnowocześniejszych technologii winiarskich. Oczywiście jak wszystkie wielkie domy porto, starzeje swoje wina w piwnicach Vila Nova de Gaia, położonego na brzegu Douro, naprzeciwko historycznego centrum Porto, obok sławnego, żelaznego mostu Dom Luís . W ciemnych i chłodnych piwnicach wina znajdują doskonałe warunki do długiego starzenia. Piwnice Cálem w Vila Nova de Gaia odwiedza rocznie ponad 130 tysięcy turystów.

Churchill's

Churchill's jest  najmłodszym producentem porto w Vila Nova de Gaia. Firma powstała dopiero w 1981 roku, chociaż Johnny Graham, jej właściciel jest potomkiem słynnego Szkota, twórcy znanego wszystkim Graham'sa. Niestety, ta marka należy dziś do rodziny Symingtonów. Johnny Graham założył własną firmę  z przeświadczeniem, że będzie produkował wysokiej klasy porto, w tradycyjnym stylu. Przedtem pracował w Cockburn's. Nazwa marki porto pochodzi od nazwiska żony Caroline Churchill . Początkowo dzierżawił lodge od Taylora, co było powodem trudnego statrtu. Firma nie ma własnych winnic, kupuje je natomiast z najlepszych winnic , m.in. Quinta da Manuela, Quinta do Fojo czy Quinta do Aqua Alta, to stą pochodzi jego sztandarowe vintage, o tej samej nazwie. Produkuje także cieszące sie dobrą opinią porta LBV i crusted.

Cockburn's

Cockburn’s powstał w 1815 roku i jest jednym z najbardziej popularnych porto w świecie, szczególnie w Wielkiej Brytanii. To dobrej klasy porto zwykle jest bardziej wytrawne od pozostałych. Flagowym produktem firmy jest  Cockburn's Special Reserve, mieszanka wielu starych porto, o nieco wytrawnym charakterze, znakomicie zrównoważone. Produkuje także 10 i  20 letnie Tawny Port, Fine Tawny & Fine Ruby, Anno Late Bottled Vintage Port, Quinta dos Canais Single Quinta Port i deklarowane Vintage Port. Firma posiada znakomite winnice takie jak  Quinta de Val Coelho (od 1890 roku), wspaniałą farmę z początku XIX wieku w Quinta do Tau a także od 1978 roku Quinta do Atayde we wschodniej części Douro z nowatorskim systemem upraw. Ostatnim nabytkiem Cockburn’s jest Quinta dos Canais, uważana za klejnot w koronie Cockburnów. Niezależna do 1962 roku firma należy obecnie do grupy Allied Domecq.

Dow's

Firma założona w 1798 przez portugalczyka Bruno da Silva. Obecna nazwa funkcjonuje dopiero od roku 1877, kiedy wspólnikiem Bruno da Silva został James Dow. W 1912 roku Dow związał się z Symingtonem, stając się jedną z z kilku należących do tej grupy firm , pozostając jednak przy swej silnej i ugruntowanej na rynku marce.  Wina Dow'sa pochodzą głównie ze znakomitej winnicy Bomfin Quinta zakupionej w 1890 roku. Winnica może produkować około 20 tysięcy skrzynek wina i jest jedną z głównych winnic całej grupy Symingtona. Do Dow'sa należy także piękna Quinta da Senhora da Ribeira (na zdjęciu) i Quinta do Sol.Ogromna ilość winogron odkupywana jest od sąsiednich quintas. Dow's wytwarza całą gamę porto,  w wielu stylach.  10 i 20 letnie tawnies Dow's , crusted porto,  a od 1978 roku vintage single quinta z Bomfin, są znakomite. Porto Dow'sa wyróżniają się wśród innych większą wytrawnością, ale mają też wielki potencjał starzenia, cechują się wielką koncentracją i głębią oraz paletą aromatów.

Ferreira

Dona Antonia Adelaide Ferreira , portugalska szlachcianka z konieczności zajęła sie handlem winem.Był rok 1850. Posiadała wiele posiadłości w Dolinie Douro. Zostawszy wdową, wraz z młodą córką zajęła się interesami, działalnością w której zdecydowanie dominowali mężczyzni. Na jej polecenie chłopi zaczęli budować drogi i domy, przygotowywać ziemię pod winnice. Zmarła majac 85 lat w 1896 roku, stworzywszy ogromne przedsiębiorstwo winiarskie. Współcześni familiarnie, zdrobniale nazywali ją  Ferreirinha. Dobrej jakości ruby port nosi handlową nazwę Donna Antonia. 20-letnie Tawny Duke de Bragança jest chlubą firmy. Winnice Ferreiry : Quintas do Porto i Quintas do Seixo położone są w Cima Corgo a Quintas da Leda w Douro Superior. Obecnie firma stanowi część Sogrape Group, właścicieli znanej marki Mateus Rosé.

Fonseca

Fonseca Guimaraens, Vinhos, S.A. założona została w 1822 roku, kiedy Manuel Pedro Guimaraens zakupił pakiet kontrolny firmy Fonseca & Monteiro. Aż do roku 1927 siedziba firmy znajdowała się w Anglii. W tym czasie firma szybko się rozwijała i rosła na znaczeniu. W roku 1840 była drugim shipperem porto w Anglii. W 1847 roku zadeklarowała swoje  pierwsze porto vintage i sprzedała je na rynek angielski. Fonseca Guimaraens jest jedną z przodujących domów porto  oraz  firm winiarskich w świecie. Porto Fonseca jest bogate, ciepłe,  z przyjemną  owocowoscią, ma dobrą strukturę,  niezbędną elegancję  i jest niezwykle długowieczne. Fonseca jest jednym  z nielicznych producentów produkujących także porto z winogron,  z wyłącznie własnych posiadłości:  Quinta do Panascal, Quinta Santa  Antonio i Quinta de Cruzeiro, wszystkie położone są w strefie "A". Obecny  winemaker David Guimaraens, reprezentuje już szóstą generację rodziny.

Gould Campbell

Gould Campbell należy do mniej znanych marek grupy Symingtona (od 1970 roku). Obecnie jest wysoko ceniona z uwagi na wysoką jakość, przy rozsądnej cenie. Do firmy należy Quinta de Santa Magdalena. Gould Campbell produkuje łatwo pijące sie ruby, LBV i vintage, z których niektóre znakomicie się starzeją. Firmę założył w 1797 roku Irlandczyk Garret Gould pod nazwą Gould Brothers & Co., majacą swoje przedstawicielstwa w Porto i Lizbonie.  Kiedy armia angielsko-portugalska pod wodzą ksiecia Wellingtona przepędziła Francuzów z Portugalii, wszedł w spółkę z szanowaną firmą bankierska i handlową James Campbell & Co.  Jako Gould Campbell do dziś cieszy sie dużym uznaniem za wysoką jakość, szczególnie Vintage Port, mimo, że jest już w grupie Symingtona. Oprócz vintage, dużym uznaniem cieszą sie porto LBV, często będące przedmiotem aukcji w Sotheby's i Christie's.

Graham's

Firma założona początkowo do handlu tekstyliami. Winami zainteresował się, gdy udało mu sie zapłacić za  kilka nie trafionych transakcji kilkoma beczkami porto. Dziś jest to jedna z najbardziej znanych marek porto grupy Andrew Symingtona. Około  25% winogron do produkcji porto pochodzi z Quinta Malvedos, pozostałe głównie z Quinta das Lages. Zakupiona przez niego Malvedos w 1882, została ponownie sprzedana w trudnym dla firmy roku 1970 i ponownie odkupiona w 1982 roku. Jednocześnie zainwestowano tu ogromne pieniądze w winnicę i infrastrukturę. Do najbardziej znanych marek Graham's należy Six Grapes (ruby) i nowoczesny w stylu LBV, znakomicie sprzedający sie w Wielkiej Brytanii i USA. Znakomite vintage 1945, 1963, 1994. Graham's Ten Years Old Tawny  jest niezwykle miękki, okrągły w następstwie długiego starzenia w beczce. Ta miękkość zrównoważona jest bogatymi, łagodnymi i dojrzałymi owocami. Słomkowo-bursztynowy  Twenty Year Old jest lżejszy i wspaniale gładki , ma pełny, orzechowy bukiet i klasyczne, charakterystyczne dla tej marki bogactwo i miękki, długi finisz. Flagowym produktem Graham’sa jest 40 letnie Tawny, bogate, silne jest naprawdę niezwykłe. Dostępne w bardzo limitowanych ilościach.

Kopke

Najstarsza istniejąca firma winiarska handlująca porto, założona przez Niemca Christiana Kopke, reprezentującego Ligę Hanzatycką . Kopke poprzez małżeństwo związał się z inną sławną rodziną winiarską Van Zellers. Przez wiele pokoleń przedsiębiorstwo kierowane było przez reprezentantów rodziny  i cieszyło się znakomita reputacją. Przedsiębiorstwo zostało sprzedane w końcu XIX wieku rodzinie Bohane, która usiłowała  niezbyt efektywnie kierować firmą z Londynu, gdzie były jej główne interesy.  Odległość oraz dwie wojny światowe skłoniły ją do sprzedaży firmy. Po negocjacjach, w 1953 roku  zakupił ją  Manuel Barros, do którego rodziny należy do dziś. Manuel Barros połączył siły z firmą Manuela  Almeida, stworzył grupę do której należą dziś tacy producenci porto jak Hutcheson & Co Lda, Feuerheerd & Co, H & C Feist-Vinhos. Manuel Barros wraz z synem Joao kieruje spółką od połowy lat siedemdziesiątych. Obecnie tworzą ważną grupę  w Dolinie Douro. Bez wątpienia Kopke jest perłą w Barros & Almeida Group. Na rynkach europejskich, USA, Kanady, Brazylii i Nowej Zelandii reprezentowane są m.in. takie marki Kopke jak: Dry Port White Aperitivo, Selected White, Porto Tawny, Branco Seco, Selected Tawny, 10 i 20 year-old Tawny, Victoria Finest Tawny, Colheitas i Vintage. Na polskim rynku nieobecny. Do firmy należą swietnie położone winnice w strefie A w Cima Corgo, Quinta Sao Luiz, Quinta Lobata i Quinta Mesquita.

Niepoort

Mała holenderska firma prowadząca działalność od 1842 roku. Piąta generacja rodziny produkuje znakomite full body, dobrze zrównoważone, o dojrzałej, bogatej strukturze porto. Dirk Nieport, obecny właściciel winnicy w Quinta do Nopoles, Quinta do Carril i w spółce Quinta Passadouro, prowadzi uprawę organiczną, butelki zwykle posiadają datę napełniania, co daje klientowi większe wyobrażenie o zawartości butelki. Nieport specjalizuje sie w zarzuconym dziś stylu porto tzw. Garrafeira . Jest to porto, które przed zabutelkowaniem przelewa się do szklanych gąsiorów (demi-john), gdzie dojrzewa. Otrzymuje się w ten sposób porto o cechach pośrednich między dojrzałym tawny a lżejszym vintage.

Offley

Firma oficjalnie funkcjonuje już od 1737 roku, kiedy to siódmy William Offley, potomek burmistrzów Stafford, Chester a także Londynu, otworzył w Oporto firmę Etty Offley & Ca. Od tej pory wielu partnerów  przychodziło i odchodziło z firmy, pozostawała jednak nazwa Offley.  Wśród wspólników firmy pojawiały się takie nazwiska jak Campion, Hesketh, Weber, Cramp i najważniejszy - James Forester. Ten Szkot z Perth w 1803 roku przystąpił do spółki, która odtąd przyjęła nazwę Offley Forrester. W 1831 roku do spółki, na życzenie swego wuja,  przystąpił  22 letni wówczas Joseph James Forrester, najbardziej niezwykła postać dziewiętnastowiecznego Douro. W 1836 roku ożenił się z Elizą Cramp, z którą miał sześcioro dzieci.  Był bogatym, dobrze wykształconym, inteligentnym młodym człowiekiem, nonkorformistą, innymi słowy miał wszelkie cechy człowieka, którego się nie lubi. Ponoć był jedynym Anglikiem, który uznał za stosowne płynnie mówić po portugalsku, równie biegle  po francusku.  Tej ekstrawagancji nie mogli zrozumieć jego brytyjscy pobratymcy, których w Oporto przecież nie brakowało. Co gorsze nigdy nie przystąpił do Factory House, słynnej instytucji powstałej w 1786 roku, zrzeszającej  brytyjskich handlarzy porto, która faktycznie była odpowiednikiem współczesnej izby handlowej. Ten człowiek o tak niezwykle silnej osobowości był także kartografem, rysownikiem, malował akwarele i był enologiem, dla którego Douro stało się pasją życia. Można by powiedzieć : człowiek Renesansu.  Był pierwszą osobą, która sporządziła mapę Douro. Był członkiem Akademii Sztuk Pięknych w Lizbonie, Oporto i Turynie, kawalerem wielu orderów. Badał przyczyny grożnej choroby winorośli - oidium. Publikował prace na różne tematy, między innymi wydał książki o geologii regionu Douro, chorobach winorośli, oliwie, occie, winie. Za swoje niezwykłe osiągnięcia , w 1855 został uhonorowany przez Króla Pedro V tytułem Barona Forrester. Był właścicielem luksusowej i komfortowej barco rabelo, na której miał zwyczaj urządzać obiady i przyjęcia dla znakomitych gości .  Był człowiekiem z fantazją, podobno w środku nocy przepływał Douro, by sprawdzić co dzieje sie w jego lodges w Vila Nova de Gaia . Przeszedł pieszo całą Dolinę Douro i jej dopływy, znał region jak prawdziwy Portugalczyk. Sprzeciwiał się wzmacnianiu wina alkoholem, przez co naraził się członkom Factory House. Mimo wszystko był bardzo popularną postacią w Douro, czego dowodem może być to, że w Regua ogłoszono go wielkim obrońcą Douro. W 1861 roku, jak na ironię, Baron Forrester utopił się w ukochanej przez siebie rzece. Po jego śmierci , jego synowie wrócili do Anglii, a przedsiębiorstwo sprzedano. Obecnie Offley jest własnością portugalskiego giganta Sogrape Group.

Pocas

Pocas jest jednym z niewielu portugalskich domów winiarskich, które zachowały pełną, całkowitą niezależność na rynku porto. Dawniej Poças był widoczny na polskim rynku w  sklepach Baltony i Pewexu. Dziś jest do kupienia w sklepach Festusa w Trójmieście. Wina występują  pod różnymi markami: Pousada, Lopes i Seguro a także Santa Barbara. Głównym jego rynkiem są kraje Beneluxu i Francja. Firma założona w 1918 roku dysponuje dfziś nowoczesną technologia  i nową lodge w Vila Nova de Gaia. Kilka z jego tawnies starzeje sie w jego piwnicach w Douro. Poças ma piękną winnicę Quinta das Quartas, Quinta de Valde Cavalos i Santa Barbara.

Ramos Pinto

Firma założona w 1880 roku przez Adriano Ramosa Pinto, pierwotnie głównie do eksportu porto do Ameryki Łacińskiej, szczególnie do Brazylii.  Prowadzona jest przez spadkobierców, ale kontrolowana od 1990 roku przez znany dom szampański Louisa Roederera. Firma posiada cztery winnice: Bom Retiro, Urtiga, Ervamoira i Bons Ares. Oprócz porto wytwarza w Douro także białe i czerwone wina . Doskonale prowadzona, budowała swoją reputację poprzez dobrze zaplanowany marketing i promocję swoich wyrobów. Tworzyli dla niej najlepsi artyści początku wieku XX: Leonetto Cappiello, Matteo da Angelo Rossotti, , René Vincenta i wielu innych. Plakaty przez nich tworzone o tematyce mitologicznej, wręcz hedonistyczne, skutkowały zwiększeniem sprzedaży jego porto.

Royal Oporto

Real Companhia Velha,  powszechnie znana jako Royal Oporto powsatała w  1756 roku , na mocy królewskiego przywileju. Początkowo nazywała się Companhia Geral da Agricultura das Vinhas do Alto Douro. Był to monopol całkowicie kontrolowany przez Premiera, sławnego Markiza de Pombal.! Siedzibą firmy byłą miejscowość Regua. Firma , dzięki kolejnym królewskim przywilejom, rozwijała się prężnie. W XX wieku firma stała się największą rodzinną firmą handlującą porto, zaraz po  Symingtonach.  Manuel da Silva Reis, bo o nim mowa, od pomocnika biurowego w firmie Souza Guedes , stał się człowiekiem, który w ciagu kilkudziesięciu lat stał sie właścicielem 12 firm, należących dawniej do monopolu markiza Pombal. Podczas rewolucji w 1974 roku firma została znacjonalizowana. Ponownie wróciła do rodziny w 1978 roku. W 1990 40% firmy odkupiła Cofipsa, oddział włoskiego towarzystwa finansowego Carlo de Benetti. Wkrótce po tym odsprzedała go Casa do Douro, co było bardzo dziwne, bo Casa do Douro jest instytucją kontrolną w stosunku do firm produkujących i handlujących porto. Real Companhia Velha razem z siostrzana firmą Real Vinicola posiadaja ponad 2000 hektarów winnic, co czyni je największą pojedynczą winnicą w Douro. Główną winnicą firmy jest Quinta das Carvalhas, na wzgórzach naprzeciwko Pinhao. Ponadto do firmy należą Quinta do Sidro (koło Sao Joao de Pesqueira), Quinta Casal da Granja, Quinta do Aciprestes (Tua) i wiele innych. Royal Oporto produkuje również dobre wina wytrawne.

Sandeman

W roku 1790 , młody Szkot Georg Sandeman, za pożyczone od ojca 300 funtów szterlingów,   założył w Londynie firmę znaną doskonale wszystkim miłośnikom porto i sherry. Dziś firma ma robiące wrażenie Lodges w Oporto i bodegi w Jerez. Posiada chyba najbardziej znane marki tych win na świecie. Słynny Don Sandemana (peleryna portugalskich studentów i hiszpańskie sombrero),  stworzony w 1928 roku przez Georga Massiot Browna, jest dziś najbardziej znanym, rozpoznawalnym symbolem firmy. Popularność porto i sherry Sandemana w ciągu tych dwóch stuleci bazuje na równowadze tradycji i  innowacyjności jego produktów.  Sandeman był wśród pierwszych producentów porto, którzy etykietowali, reklamowali i gwarantowali jakość swoich wyrobów. W 1980 roku Sandeman stał się częścią  wielkiego, ponadnarodowego koncernu  Seagram. Obecnie siódma już generacja rodziny kieruje tą znakomitą firmą.  W 1992 roku firma otworzyla muzeum poświecone historii i tradycji firmy, gdzie zgromadzono dużą kolekcję rodzinnych portretów , przede wszystkim jednak zbiór butelek porto aż od 1670 roku. W Douro, w dolinie de Mendez, Sandeman otworzył dom gościnny Casa de Sta Clara.  Znajdują się tu jedyne w Douro okrągłe, granitowe lagares. Okrągłę, by mężczyżni, którzy udeptywali  w nich winogrona nie kaleczyli sobie nóg w rogach zbiornika, co się często zdarzało. Ponadto z jednej strony zbiorniki są głębsze, by kobiety, pracujac w głębszej części lagar, musiały wyżej podnosić spódnice.

Smith Woodhouse

Christopher  Smith, prominentna osoba w brytyjskim handlu winem, był także członkiem parlamentu a wiele lat póżniej, w 1817 roku,  Majorem Londynu. Otworzył biuro w Oporto w 1784 roku.  W 1810 roku, jego najstarszy syn Newman Smith,  utworzył wspólna firmą z braćmi Williamem Pitterem oraz Jamesem Woodhouse z Bath w Sommerset, importerami win z innych regionów. Tak powstała firma znana do dzisiaj jako Smith Woodhouse. Przez ponad wiek firma budowała swoją dobrą pozycję w handlu porto. Ogromne trudności finansowe producentów porto  po II Wojnie Światowej, w tym i Smith Woodhouse, spowodował, że został wykupiony przez  W&J Graham w 1960 roku.  W 1970 roku zaś przeszła w ręce rodziny Symingtonów. Wysoko cenione są znakomite vintage z tej firmy.  Woodhouse nie posiada winnicy w Dolinie Douro. Posiada zaś 10-hektarową winnicę, która leży w jednej z jej dopływów, Torto. Jedną z marek jest Smith Woodhouse jest Gould Campbell.  Deklarowane vintages z ostatnich lat: 1970, 1977, 1980, 1983, 1985, 1991, 1994, 1997.

Taylor's

Firma założona została w 1692 roku, mimo że pierwszą winnicę zakupiono dopiero w 1744 roku. Obecnie do spółki należą winnice Quinta de Vargellas i Quinta de Terra Feita. Mimo,że przechodziła różne koleje losu,  Taylor’s funkcjonuje na rynku od 300 lat, ciągle niezależny, z pierwotnymi partnerami.  Wysoko w Dolinie Douro uprawia winnicę Vargellas, naprawdę światowego formatu, porównywalną jakością z Château Latour.W okolicy uprawą zajmuje się cała sieć gospodarstw, które współpracują z Taylor’s od pokoleń. Niezwykle wysokie ceny na aukcjach osiągaja jego vintage oraz stare tawnies. Taylor’s jest pionierem w wytwarzaniu znakomitych Late Bottle Vintage, których styl kopiowany jest przez innych producentów. Winnice Taylor’s były uprawiane już od czasów rzymskich.

Quinta do Vesuvio

Do przedsiębiorstwa założonego w 1800 roku należy 400 hektarów najwyższej klasy winnic położonych w tzw. klasie A. Jest to jedna z najwspanialszych winnic w całym regionie i od 1823 do 1989 roku należała do znanej rodziny Fereira. Od 1989 roku jest pod kontrolą brytyjskiej Grupy Symington, do której należy wiele innych wspaniałych porto takich jak: Warre, Dow, Graham, Quarles Harris, Gould Cambell, Smith Woodhouse. Podobnie jak pozostałe marki pod kontrolą tej grupy, Vesuvio jest samodzielnym i niezależnym przedsiębiorstwem. To dzięki zakupowi przez Grupę Symington za kwotę 2,5 mln $ winnica wróciła do światowej czołówki zdobywając najwyzsze oceny! W jej wyposażenie i renowację zainwestowano jeszcze więcej pieniędzy. Wszystkie wina produkowane są w tradycyjnych lagares. Vesuvio produkuje się tylko jako Vintage. W odróżnieniu od innych Vintage deklarowanych przez producentów porto, Quinta do Vesuvio butelkowane jest każdego roku, zachowując cechy charakterystyczne dla poszczególnych lat. W dobrych latach produkuje sie tu około 40 000 butelek vintage port. Jeśli interesują Cie inne wspaniałe porto należące do grupy Symington zajrzyj na ich stronę firmową.

Quinta de la Rosa

Winnica zakupiona  przez rodzinę Feuerheerd  w 1905 roku do dziś należy do ich spadkobierców o nazwisku Bergquist. Rodzina Bergquistów przybyła z Hamburga do Portugalii jeszcze w wieku XVIII. Początkowo produkowano tu zaledwie 10 pipas porto (pipa jest tradycyją w Douro miarą wielkości produkcji porto, beczką o pojemności około 550 litrów) W połowie lat osiemdziesiątych zakupiono jeszcze Quinta das Lamelas. Obecnie Quinta de la Rosa liczy około 55 hektarów, leży w prestiżowej tzw. strefie "A". Produkuje co roku około 160 pipas (10 tysięcy skrzynek) porto i  98-130 pipas (6-8 tysięcy skrzynek) win stołowych. Do czasu zmiany przepisów o eksporcie porto w 1986 roku, winnica sprzedawała prawie całość swoich zbiorów wielkim producentom porto (Croft, Sandeman). Od 1988 roku zaczęła produkować bardzo dobrej jakości własne wina i promować własną markę.

Quinta do Noval

Nazwa Quinta do Noval pojawiła sie po raz pierwszy w w 1715 roku. Przez ponad 100 lat właścicielami winnicy była rodzina Rebello Valente. Na początku wieku XIX poprzez małżeństwo przeszła w ręce Vilar d’Allen. W latach osiemdziesiatych XIX stulecia, po zniszczeniach przez filokserę, zakupił ją znany shipper porto – Antonio José de Silva (1984 r.) . De Silva wniósł nowego ducha do Quintw do Noval, odnowił zabudowania winnicy, osadził nową winoroślą. Około 30 lat jego zAmaoierzenia kontynuował wnuk – Luiz Vasconcelos Porto. To on wprowadził porto z Noval  do Oxfordu, Cambridge i do prywatnych klubów w Anglii. Noval było jedną z trzech winnic , które w 1931 roku zadeklarowało rocznikowe porto. Quinta do Noval była pionierem w wprowadzeniu na rynek starych tawnies, tzw.porto  ze wskazaniem wieku (10, 20, 30, 40 letnich). Najważniejsze, była pierwszą winnicą, która wprowadziła na rynek LBV, 1954 Quinta do Noval LBV.  W 1981 roku ogromny pożar strawił lodge, biura i pomieszczenia do butelkowania porto w Vila Nova de Gaia, zniszczył 350 tysiecy litrów porto i 20 tysiecy butelek rocznikowego porto, Vintage 1978. W 1986 roku rząd portugalski zmienił prawo dotyczace handlu winem i zezwolił na sprzedaż porto bezpośrednio z winnic w Douro. Odtąd wiekszość win sprzedawana jest bezpośrednio z winnicy. W maju 1993 roku, rodzina Van Zeller sprzedała Quinta do Noval francuskiej firmie ubezpieczeniowej AXA, jednej z największych firm ubezpieczeniowych na  świecie, wraz z całym zapasem porto. Obecnie Quinta do Noval jest częścią AXA Millésimes, do której należą między innymi bordoski Chateau Pichon-Longueville, Cantenac Brown,  a także węgierska Disznoko w Tokaju.

Warre's

Warre’s Port, najstarszy ze wszystkich brytyjskich  producentów porto,  założono ponad 300 lat temu, w 1670 roku. Historia handlu winami porto sięga roku 1386, a więc Traktatu Windsorskiego zawartego między Anglią i Portugalią . Traktat wzmocniony  małżeństwem Karola II z Katarzyną z Bragança, miał podłoże zarówno militarne, ekonomiczne i polityczne, przede wszystkim wywołane pogorszeniem się stosunków z Francją , szczególnie embargiem na francuskie wina. Firmę zainstalowano w Viana do Castelo u ujścia rzeki Lima. Wojna z Francją w 1689 roku stworzyła sprzyjające warunki do eksportu wina do Anglii, właśnie tych ciężkich, garbnikowych, czarnych win z Douro.  Spór o hiszpańską sukcesję do tronu portugalskiego spowodował sygnowanie następnego traktatu z Anglią w 1703 roku w Methuen. Problemem numer jeden dla win z Douro był transport.  Wina te w drodze fermentowały do pełnej wytrawności i czyniły mało smacznymi i niezwykle ciemnymi w kolorze. Trzeba pamiętać, że pierwsze wzmacniane wina z Douro zaczęto wytwarzać w klasztorze Lamego w 1678 roku, do tej pory większość marszandów winnych nie dodawała brandy do wina. Pierwszy członek rodziny Warre przybył do Porto dopiero w 1729 roku, był to William Warre, urodzony w Indiach. Był on pierwszym rezydentem  brytyjskim w Vila Nova da Gaia. W tym  czasie region Douro przeżywał okres nadprodukcji, który przyniósł kryzys w handlu i dramatyczny spadek cen. Markiz de Pombal, w owym czasie premier rządu, chcąc przyjść  z pomocą winiarzom Douro, w  1756 roku powołał do życia Real Companhia, coś w rodzaju państwowego monopolu, z którego wykluczone zostały firmy brytyjskie. Akcja ta spowodowała rozruchy w Porto znane jako „pijacka rewolta”, za którą winiono Brytyjczyków. Real Companhia straciła swój monopol w 1777 roku, kiedy na tron wstąpiła Maria I, która zdymisjonowała Pombala. W owym czasie produkcja winiarska koncentrowała się wokół Regua. Następnym okresem rozwoju win porto była druga połowa XVIII wieku, czyli wprowadzeniu do handlu win w butelkach! Ich cylindryczny kształt umożliwiał ich wygodne przechowywanie w piwnicach, dotyczyło to przede wszystkim porto typu vintage! Brytyjscy handlarze porto utrwalili swoją bytność w Porto instalując tu swój szpital, szkołę, oczywiście klub oraz Factory House.  Budowę faktorii zainicjował John Whitehead, którego siostra Elisabeth  poślubiła Williama Warre w 1745 roku. Whitehead był także brytyjskim konsulem w Porto, co dobitnie wykazuje jaką rolę odgrywała w owym czasie rodzina Warre. W XIX wieku w okresie napoleońskim, bratanek  założyciela firmy, również William Warre wstąpił do brytyjskiej armii i dosłużył się w niej tytułu generała porucznika. Został odznaczony orderami zarówno brytyjskimi jak i portugalskimi. Często podczas kampanii wojennej książę Wellington zlecał zakupy porto u tej rodziny. W połowie XIX wieku produkcja porto sięgała około 100 tysięcy pipas ( beczek o średniej pojemności około 550 litrów), z czego ¼ eksportowana była do Anglii. W owym czasie pito porto raczej młode i niezbyt klarowne. W tym czasie pojawiła się praktyka deklarowania win w najlepszych latach, win odznaczających się szczególnymi cechami, by pozostawić je do starzenia w butelkach. Druga połowa XIX wieku to ogromna dewastacja winnic przez Oidium, pózniej filokserę. W rezultacie opuszczonych zostało wiele winnic. W latach 80-tych XIX w. rozpoczęto szczepienie  na odpornych na filokserę winoroślach amerykańskich. W 1882 roku wspólnikiem w firmie stał się Andrew James Symington przybyły do Porto w 1882 roku, który przejął kontrolę firmy w 1905 roku. Do Symingtonów należą dziś takie marki jak Graham's, Dow's,Quinta do Vesuvio, Smith Woodhouse, Gould Campbell, Quarles Harris Quinta de Roriz oraz madery takie jak Blandy's, Cossart Gordon i Leacock's.